Sejmowa Komisja Zdrowia przeanalizowała stan wdrażania opieki koordynowanej w podstawowej opiece zdrowotnej. Dane Ministerstwa Zdrowia i NFZ wskazują na rosnącą liczbę placówek realizujących ten model, ale posłowie i eksperci społeczni pytają o twarde wskaźniki jakości, oszczędności systemowe i plan na kolejne dziedziny medycyny. Oto najważniejsze wnioski z posiedzenia.

25 marca 2026 r. sejmowa Komisja Zdrowia zebrała się, by rozpatrzyć informację Ministra Zdrowia na temat opieki koordynowanej w POZ. To nie przypadek, że temat trafił na agendę właśnie teraz.

Od początku 2026 r. obowiązują zmienione zasady finansowania tego modelu – NFZ wprowadził nowe progi aktywności, dodatki motywacyjne i ograniczył ryczałt na koordynatora wyłącznie do placówek dopiero wchodzących w system. Pytanie, jak te zmiany wpływają na realne funkcjonowanie opieki koordynowanej, stało się politycznie i systemowo aktualne.

Przypomnijmy kontekst: według danych NFZ ze stycznia 2026 r. podpisano niemal 3 tys. umów na realizację opieki koordynowanej, co stanowi ok. 49% wszystkich kontraktów POZ. Opieką tą objętych jest ponad 21 mln pacjentów, czyli ok. 61% populacji zapisanej do lekarzy rodzinnych. To liczby, które robią wrażenie – ale jak pokazała dyskusja na komisji, same statystyki nie wystarczają.

Przedstawiciele resortu zdrowia oraz Narodowego Funduszu Zdrowia zaprezentowali posłom dane potwierdzające dynamiczny wzrost liczby placówek oferujących opiekę koordynowaną. Podkreślono korzyści wynikające z poszerzenia pakietu diagnostycznego dostępnego na poziomie POZ – lekarze rodzinni mogą zlecać badania, które dotąd zarezerwowane były dla specjalistów, a pacjenci zyskują szybsze ustalenie diagnozy i planu leczenia.

Kluczowym instrumentem w tym modelu pozostaje Indywidualny Plan Opieki Medycznej (IPOM), który lekarz POZ ustala wspólnie z pacjentem. Koordynator czuwa nad terminami badań, wizyt i konsultacji, a cały proces odbywa się wewnątrz struktury POZ – bez konieczności kierowania pacjenta na zewnątrz systemu.

Ministerstwo wskazało też na pozytywne sygnały płynące od samych pacjentów – model jest dobrze oceniany, bo skraca ścieżkę diagnostyczną i eliminuje zjawisko „znikania” chorego w wielomiesięcznych kolejkach do specjalistów.

Dyskusja na komisji nie ograniczyła się do prezentacji danych ilościowych.

Parlamentarzyści i zaproszeni eksperci społeczni postawili pytania, które odsłaniają realne wyzwania stojące przed opieką koordynowaną.

• Po pierwsze – wskaźniki jakościowe. Sama liczba umów i objętych pacjentów nie mówi wszystkiego. Posłowie dopytywali o mierzalne kryteria oceny efektów leczenia: czy opieka koordynowana faktycznie poprawia wyniki zdrowotne populacji, czy jedynie zmienia sposób rozliczania świadczeń? To pytanie kluczowe, bo w dłuższej perspektywie skuteczność tego modelu powinna być oceniana przez pryzmat zdrowia pacjentów, a nie wyłącznie statystyk kontraktowych.
• Po drugie – oszczędności systemowe. Jedna z fundamentalnych przesłanek opieki koordynowanej zakłada, że przeniesienie ciężaru opieki nad chorymi przewlekle ze szpitali do lekarzy rodzinnych powinno generować wymierne oszczędności na wyższych piętrach systemu – mniej niepotrzebnych hospitalizacji, mniej dublujących się badań, lepsza ciągłość terapii. Posłowie oczekiwali twardych danych potwierdzających tę tezę.
• Po trzecie – nowe dziedziny. Padły pytania o plany włączenia do opieki koordynowanej kolejnych obszarów medycyny, w tym onkologii i fizjoterapii. Obecnie model obejmuje ścieżki kardiologiczną, diabetologiczną, pulmonologiczną, endokrynologiczną i nefrologiczną. Rozszerzenie go o onkologię byłoby krokiem istotnym z perspektywy systemowej, biorąc pod uwagę skalę problemu nowotworów w Polsce i potrzebę wcześniejszej diagnostyki na poziomie POZ.

Ważnym wątkiem poruszonym podczas posiedzenia były dysproporcje w dostępie do opieki koordynowanej między regionami.

Polska ochrona zdrowia od lat zmaga się z nierównomiernym rozkładem infrastruktury i kadr medycznych – i opieka koordynowana nie jest tu wyjątkiem.

Placówki w dużych miastach mają łatwiejszy dostęp do specjalistów gotowych współpracować w ramach POZ, podczas gdy mniejsze ośrodki napotykają na bariery organizacyjne i kadrowe.

Dyskusja objęła również temat finansowania i edukacji kadr medycznych. Wdrożenie opieki koordynowanej wymaga nie tylko odpowiednich środków, ale też kompetencji – zarówno po stronie lekarzy POZ, którzy muszą pełnić rolę koordynatorów leczenia, jak i samych koordynatorów odpowiedzialnych za logistykę procesu terapeutycznego.

Warto w tym kontekście zwrócić uwagę na dane NFZ: aż 62% placówek oferujących opiekę koordynowaną leczy w jej ramach mniej niż 5% swoich pacjentów. To wskazuje, że wiele przychodni posiada umowę, ale nie przekłada jej na realną aktywność – co było jednym z powodów wprowadzenia od 2026 r. nowych mechanizmów motywacyjnych i sankcji za brak realizacji świadczeń.

Komisja zwróciła uwagę na dwa obszary wymagające pilnej optymalizacji:

• Pierwszy to systemy informatyczne. Skuteczna koordynacja opieki wymaga sprawnego przepływu informacji między lekarzem POZ, specjalistami, diagnostami i koordynatorem. Elektroniczny IPOM, choć formalnie dostępny, w praktyce wciąż napotyka na bariery integracji między systemami gabinetowymi a platformami centralnymi. Bez pełnej cyfryzacji tego procesu opieka koordynowana nie osiągnie swojego potencjału.
• Drugi to jasne kryteria oceny efektów leczenia. Dyskusja na komisji potwierdziła, że system potrzebuje precyzyjnych wskaźników pozwalających mierzyć, czy pacjenci objęci opieką koordynowaną są faktycznie zdrowsi, rzadziej trafiają do szpitala i mają lepiej kontrolowane choroby przewlekłe. Bez takich danych trudno będzie uzasadniać dalsze inwestycje w ten model – zarówno przed politykami, jak i przed opinią publiczną.

Posiedzenie Komisji Zdrowia potwierdza kierunek, w którym zmierza polski system opieki zdrowotnej – przeniesienie ciężaru leczenia chorób przewlekłych ze szpitali do lekarzy rodzinnych. Dla poszczególnych grup interesariuszy oznacza to konkretne konsekwencje:

• Dla placówek POZ – konieczność aktywnego wdrażania opieki koordynowanej, jeśli chcą utrzymać korzystne warunki finansowania. Bierne posiadanie umowy bez realnej aktywności od 2026 r. wiąże się z ryzykiem utraty wyższej stawki kapitacyjnej i dodatków motywacyjnych.
• Dla pacjentów – perspektywa szybszego dostępu do diagnostyki i specjalistów bez konieczności samodzielnego nawigowania po systemie. Model działa dobrze tam, gdzie jest faktycznie realizowany, ale jego dostępność wciąż zależy od regionu i aktywności konkretnej przychodni.
• Dla branży medtech i IT – rosnące zapotrzebowanie na rozwiązania wspierające koordynację opieki: systemy do zarządzania IPOM, platformy komunikacji między POZ a specjalistami, narzędzia analityczne do monitorowania wskaźników jakościowych.
• Dla decydentów – potrzeba wypracowania transparentnych mierników sukcesu opieki koordynowanej, które pozwolą na opartą na danych dyskusję o dalszym finansowaniu i rozwoju modelu.

Posiedzenie sejmowej Komisji Zdrowia potwierdziło, że opieka koordynowana w POZ jest oceniana pozytywnie jako kierunek reformy systemu zdrowia. Liczby – niemal 3 tys. umów, ponad 21 mln objętych pacjentów – świadczą o dynamice wdrażania. Jednocześnie dyskusja odsłoniła obszary wymagające pilnej interwencji:

• brak twardych wskaźników jakościowych,
• niedostateczną aktywność wielu zakontraktowanych placówek,
• różnice regionalne w dostępie,
• wyzwania technologiczne i kadrowe.

Opieka koordynowana to nie rewolucja, która dzieje się z dnia na dzień – to proces wymagający lat konsekwentnego budowania kompetencji, infrastruktury cyfrowej i kultury współpracy między POZ a resztą systemu.

Kluczowe będzie, czy Ministerstwo Zdrowia zdoła przejść od fazy ilościowego wzrostu do fazy jakościowej optymalizacji. Bo to właśnie jakość – mierzona zdrowiem pacjentów, a nie liczbą podpisanych umów – zdecyduje o tym, czy model ten rzeczywiście odmieni polską podstawową opiekę zdrowotną.

Wpisanie projektu ustawy o podatku cyfrowym do wykazu prac rządu to wyraźny sygnał — Polska zamierza dołączyć do grona państw jednostronnie opodatkowujących przychody Big Tech. Projekt jest przemyślany pod kątem komunikacyjnym (ochrona MŚP, mechanizm odliczenia CIT, jasne wyłączenia), ale czeka go trudna droga legislacyjna i potencjalnie jeszcze trudniejsze wdrożenie.

Dla firm z sektora cyfrowego — zwłaszcza tych działających na styku reklamy, platform i danych — to moment, by uważnie śledzić proces legislacyjny i aktywnie uczestniczyć w konsultacjach. Dla praktyków public affairs — to jeden z najciekawszych procesów regulacyjnych w Polsce w 2026 roku.